Dit was ... januari
Tussen sneeuwpret, schooltas en overlevingsmodus.
Hallo daar! Welkom bij mijn terugblik naar de voorbije maand waarin ik een dagboekfragment deel, samen met lees- en kijktips.
Het archief van de vorige edities van deze serie vind je hier. Je bent van harte uitgenodigd om in de reacties te delen hoe jouw maand was. 💬
👨👩👧 Gezin & ik
Eerste schooldag van onze dochter!
Onze dochter (2,5 jaar) gaat onmiddellijk volledige dagen naar school, zonder traantjes. Dat vierden we met een heerlijke brunch onder ons tweetjes. Een betere start van het jaar konden we ons niet wensen.
Na een paar dagen had ze goed door wat de bedoeling was: knuffel, kus, dagdag en tot straks! Met plezier gaat ze naar school. Wij staan erbij te glunderen met een trotse glimlach op onze smoel.
Sneeuwdagen
Begin januari was er veel sneeuw(pret). Zo van die dagen waarop alles stiller wordt door de sneeuw. Buiten koud, binnen gezellig. Meer moet dat niet zijn.
Terug naar kantoor
Mijn eerste werkdag op kantoor voelde… abrupt. Mijn bureau leek op een dumpzone. Overal spullen, en ik had mijn jas nog niet uit of de eerste vragen waren er al. Na anderhalf uur had ik eindelijk voldoende ruimte (letterlijk én figuurlijk) om mijn eigen laptop open te klappen.
Mijn job is ondersteunende administratie in een jeugdhulporganisatie, dat houdt eigenlijk in ‘manusje-van-alles’. Van telefonie, IT(-problemen), grafieken, cijfers, lijsten bijhouden, … en vooral veel vragen beantwoorden van collega’s. Doordat mijn collega met wie ik een aantal taken deel langdurig afwezig is, is het extra druk voor mij. Mijn to do-lijst lijkt te blijven groeien, hoeveel taken ik er ook vanaf streep. Ik hoop dat ‘t over enkele weken toch wat rustiger wordt…
Het grote snot-offensief
Midden januari gingen we collectief onderuit met z’n drieën. Dochterlief, mijn vriend en ik. Na een week gesnotter en serieus ziek zijn, stonden we weer recht. Dochterlief naar school, en wij terug aan het werk. Alleen… mijn lichaam had duidelijk andere plannen. Blijkbaar hadden wij een coronavirus te pakken. Mijn reukzin is nog steeds spoorloos, ik heb last van spieren waarvan ik het bestaan niet vermoedde (echt waar, zelfs mijn kaakspieren doen mee) en mijn hoofd voelt aan als een boksbal. Mijn energie lijkt voorlopig nog in winterslaap, maar ik hoop dat februari haar weer kan aanwakkeren.
De laatste weken van januari waren een waas van werken, ziek zijn en zorgen voor een snotterende peuter. Niet mijn meest sprankelende maand, dus februari mag het overnemen.
💬 Als je jouw januari in één woord moet samenvatten, welk woord wordt het (en waarom juist dat)?
Wat gaf jou energie deze maand en wat slorpte ze genadeloos op?
Was januari voor jou meer opstartmodus of overlevingsstand?
Wat wil je absoluut niet meenemen naar februari?
Deel het gerust in de reacties. Ik hoor graag van je!
✍️ Leesvoer
Inspirerende artikels, weetjes of grappige verhalen die ik graag met jullie deel:
Als het even niet gaat, herinner je dan dit, geschreven door lichtpuntje.
Plumedelies vraagt zich af of Instagram nog een plaats heeft in haar leven.
Ik besluit van niet en gooi de app van mijn telefoon. Klaar met ’s avonds doelloos scrollen op zoek naar inspiratie die er tegenwoordig ver zoek is. De accounts die ik ooit met plezier volgde, voelen nu steeds vaker als wandelende reclameborden.Later is te laat. Marloes De Vries vraagt zich af waarom later altijd beter lijkt dan nu. Ze stopt met freelance opdrachten, reflecteert op uitstelgedrag en waarom we blijven hangen in veiligheid in plaats van tijd maken voor wat we écht willen doen. Nu in plaats van “ooit”. Dit stuk is een wake-up call over creatieve tijd, rust én het geven van toestemming aan jezelf.
Ik knik hardop mee met onderstaande alinea van lichtpuntje:
Ik verlang naar het kinderlijke gevoel van tijdloosheid, besef ik mij wanneer ik mijn blik afwend van mijn laptop en naar buiten staar. Ik heb behoefte aan meer stromende tijd, niet aan afgekaderde, in blokken gepropte tijd. Ik wil meer tijd die vloeit, kabbelt, voorbijgaat zonder dat ik het doorheb. Dat is tijd die voedt, geloof ik. Dat is tijd waarin je je niet hoeft te haasten, niet je best hoeft te doen, niet hard hoeft te werken. Vloeiende tijd is tijd om enkel te zíjn. Juist die tijd hebben we als mens hard nodig. Die tijd voedt ons, houdt ons overeind, brengt ons terug naar onszelf. - Verlangen naar vloeiende tijd
Zelf probeer ik bewust ruimte te maken voor wat ik ‘lummeltijd’ noem. Tijd zonder plan, zonder nut. Ik kan met weemoed terugdenken aan de eindeloze zomers van vroeger, toen verveling nog mocht bestaan en dagen zich uitstrekten zonder bedoeling. Nu lijkt elke minuut iets te moeten opleveren. Alsof tijd pas telt wanneer ze ingekaderd, ingevuld en afgevinkt is. Dat wil ik niet. Geef mij liever tijd die kabbelt. Tijd die nergens heen moet. Tijd waarin je even niets hoeft te worden, niets hoeft te presteren. Lang leve de lummeltijd. Doe je mee?
Op haar Substack Slow Folk kijkt Stacey met een kritische bril naar de opkomende hype “2026 is het jaar van analoog leven”. Ze vindt het fascinerend, maar ook een tikje ironisch dat mensen leven zonder digitale herrie romantiseren via een digitale nieuwsbrief, YouTube-video of op Instagram.
Ik snap haar kritische noot. Ik schrijf hier al langer over klein geluk, eenvoud en meebewegen met de seizoenen. Ik vertel enthousiast over analoge hobby’s als lezen en haken. Maar voor mij is dat geen trend die ik even test. Het is geen project. Het is een manier van leven waar ik bewust voor kies, omdat het mij iets oplevert. Plezier, aandacht, ademruimte en geluk.
Ik hoef geen perfect analoog leven. Ik wil vooral nieuwsgierig blijven naar wat voor mij belangrijk is, los van hypes en hashtags.
Net als zij ben ik opgegroeid in een tijd zonder gsm, zonder internet. Pas rond mijn vijftiende stond er thuis een computer met internet. Voor schoolwerk ging ik naar de bib. Sociale media bestonden niet. Geen Instagram, geen Tiktok, zelfs geen Facebook. Wel MSN, waarmee je kon chatten met je vriendinnen die je een halfuur eerder nog op school had gezien. Later kwamen er chatrooms, maar een tweede online leven… dat had je niet.
En precies daarom snap ik de aantrekkingskracht van het analoge. Voor wie na mij kwam, bestond er geen wereld zonder internet, zonder meldingen, likes en algoritmes die mee aan het stuur zitten. Dus ja, ik begrijp de hype. Maar voor mij is analoog geen nostalgie. Het is een keuze, en vooral een manier om niet te vergeten wat er toe doet.💬 Wat zegt het over hoe we werken en leven als “analoog gaan” voelt als verzet in plaats van normaal?
Laat het mij weten in de reacties of stuur mij een bericht. Ik ben benieuwd naar jouw mening.
📚 Ik las
Winterengel - Corina Bomann ⭐⭐⭐☆☆
Een warm, romantisch winterverhaal. Perfect voor een koude winterdag.Het kleine hotel onder het noorderlicht - Julie Caplin ⭐⭐⭐⭐☆
Knus, vlot en hoopvol, met net genoeg mysterie om je tot de laatste bladzijde mee te nemen.Wie de wolf vreest - Karin Fossum ⭐⭐⭐☆☆
Een psychologisch misdaadverhaal waarin een ogenschijnlijk onschuldige gemeenschap langzaam haar maskers laat vallen.
Benieuwd wat ik van de boeken vond?
Check mijn uitgebreide reviews in de post hieronder.
📺 Ik keek naar
Hjem Til Jul ★★★★★
Hjem til Jul is zo’n serie die je onverwacht onder een dekentje trekt en pas weer loslaat na meerdere afleveringen of seizoenen. Ik vond de serie ronduit fantastisch, vooral dankzij het innemende hoofdpersonage Johanne.
Ik keek de drie seizoenen bijna na elkaar uit. En dat zegt wat, want ik ben géén bingewatcher. De sfeer is warm, de humor subtiel en alles ademt ontspanning. Denk aan kerstlichtjes, ongemakkelijke dates en dat fijne gevoel van het komt wel goed. Grote Bridget Jones-vibes, maar dan Scandinavisch en met meer sneeuw.
📺 Te zien op: Netflix, 3 seizoenen, 2025.
👩❤️💋👨 Voor fans van: Bridget Jones, Love Actually, Scandinavische feelgood en kerstseries met een hart.
Nieuwsbrief gemist?
Dit verscheen in januari:
Ik vind dit echt je leukste post van de maand. Zoveel inspiratie altijd! Met 2.5 jaar naar school, hier hoeven ze pas met 4. Ik kan het me nog niet voorstellen.
Januari was voor ons een best goede maand, maar wij beginnen februari met heel veel snot bij allebei onze kinderen en onszelf. Hopelijk waait alle snot binnenkort weg als de lente er aan komt.
Wat lees ik deze posts van jou toch met plezier! Zo gezellig en mooi vormgegeven. Dankjewel voor de vermelding, wat leuk. En goed wat je zegt over de hele 'analoge trend'. Zolang we het maar doen voor onszelf, omdat het ons rust en verbinding geeft, niet enkel omdat het een hype is.
Fijne februari!