Van knippen en plakken naar kiezen

Een terugblik op 2025 en mijn woord voor een levender 2026.

Elk jaar maak ik een collage. Geen visionboard met strak gekozen doelen en affirmaties in goudfolie, maar een knip-en-plakmoment van dingen die ik mooi vind of afbeeldingen die blijven hangen. Ik scheur ze uit tijdschriften en plak de afbeeldingen zonder veel nadenken op een stevig blad papier. Op het einde van het jaar blik ik terug.

Wat ik hoopte te vinden in 2025:

Meer rust, meer creativiteit, meer natuur. En een zetel waarin ik eindelijk eens rustig kan zitten zonder het gevoel dat ik iets moet doen. Misschien een beetje avontuur achter dat mysterieuze raam. En een goed boek, gorillahand optioneel.

Vond ik wat ik zocht in 2025?

Ik begin met het goede nieuws: ja, die rust kwam er. De collage had gelijk. De zetel loog niet. 2025 werd een jaar van meer lummeltijd. Van vertragen. In mei ging ik minder werken (van 28,5 naar 19 uur per week) en dat veranderde veel. Niet omdat ik plots zeeën van tijd voor mezelf had (haha, nee, er liep nog steeds een peuter rond in huis), maar omdat het leven trager mocht. Koken zonder haast. Lezen zonder voortdurend op de klok te kijken. Minder gejaagd zijn om niets.

Linksonder op de collage staat een potlood en een penseel. Creativiteit, dus. Ook daar, deels bingo. Ik bleef trouw elke week schrijven aan mijn Substack. Dat alleen al is niet niks. Voor de rest… laten we zeggen dat ik creatief vooral heel enthousiast was in theorie. Ik schreef mij in voor meerdere haakprojecten en rondde er opvallend weinig af. Dit jaar staat één ding bovenaan mijn creatieve lijst: afwerken waaraan ik ben begonnen.

De natuur was overal aanwezig op mijn collage: bloemen, vlinders, zon, een schelpje, een vogel. En ja, ook dat klopte. We gingen zo vaak mogelijk naar buiten met onze dochter. Naar het bos, naar speeltuintjes, met de fiets naar de bib, en vooral eindeloos veel rondjes in de buurt. Geen spectaculaire hikes, wel frisse lucht en kleine benen die alles traag maar grondig ontdekken.

2025 was geen jaar van grote avonturen of mijlpalen, maar van fundamenten. Minder werken. De liefde voor lezen terugvinden. De carport afwerken. En vooruitkijken naar 2026, waarin de tuin eindelijk aan de beurt is.

Dus ja, mijn collage van 2025 kreeg grotendeels gelijk. Misschien niet op de meest spectaculaire manier, maar wel op de juiste. Rust kwam, natuur bleef en creativiteit sudderde.

Lees mijn nieuwsbrief van 2025 als je ook zin hebt om zelf te knippen en plakken, mét uitleg om te starten én een blik op de collages die ik de voorbije jaren maakte.

Hallo 2025: Een collage vertelt meer dan je denkt

Over naar 2026

Of waarom ik dit jaar geen schaar nodig heb, maar een woord.

Dit jaar maak ik geen collage. In plaats daarvan kies ik een intentie, een woord van het jaar. Zo’n woord hoeft niet perfect te klinken, maar geeft richting wanneer ik weer eens automatisch begin te zorgen, regelen of mij te schikken naar een ander.

Om dat woord te vinden, kijk ik terug naar 2025. Niet om mezelf te evalueren met een rood potlood, wel om te voelen. Waar lekt mijn energie eigenlijk naartoe? En waar wil ik méér van?

Wat 2025 mij leerde:

Mijn energie lekt niet weg aan onzin. Niet aan eindeloos scrollen of series bingen (al zou dat makkelijker zijn om te verklaren). Ze lekt weg aan alles wat moet. Zorgen, dragen, regelen, altijd beschikbaar zijn, … Dat weegt zwaarder dan ik dacht.

Wat mij wel rust en goesting geeft, is eigenlijk eenvoudig. Maken, lezen, stilte, buiten zijn. Niet nog iets doen voor iemand anders, maar iets voor mezelf.

Ik leerde ook dat mijn ‘ja’ op een hulpvraag komt uit liefde, maar ook vaak schuurt. Omdat ik mezelf structureel doorschuif naar later.

En misschien de belangrijkste les: ik wil niet trager leven, mijn probleem is te weinig lijf, te weinig vuur, te weinig ik. Ik wil geen zachter jaar. Ik wil een levender jaar.

Niet overleven, niet zorgen, maar voelen. Ik ben hier, in mijn lijf, buiten, in beweging.

Die beloofde tijd voor mezelf (en de realiteit)

2026 leek daar alvast kansen voor te bieden. Onze dochter (2,5) gaat sinds dit jaar met veel plezier - en volle dagen - naar school. Op mijn thuiswerkdagen betekent dat ineens twee vrije uurtjes vóór ik haar moet ophalen. Vier uurtjes per week helemaal voor mezelf. Ik zag mezelf al wandelen, lopen, lezen, knutselen, haken. Ik had er zelfs mijn winterlijstje op afgestemd. Grootse plannen. Kleine uurtjes.

En toen… real life.

Mijn collega, met wie ik een aantal taken deel, is langdurig afwezig. Een deel van haar werk wordt opgevangen door anderen, maar sommige taken kan alleen ik doen. Zij werkte 100%, ik ging vorig jaar bewust van 75% naar 50% met behoud van mijn taken. Meer jobtijd wil ik niet. Daar heb ik heel bewust voor gekozen.

Maar omdat zij altijd aanwezig was op de dienst, wordt nu ook naar mij gekeken om vaker aanwezig te zijn. Begrijpelijk, echt waar. Ik snap het.
Alleen, dat betekent dat mijn zorgvuldig geplande vier vrije uurtjes plots gehalveerd worden. Nog maar één keer twee uurtjes voor mezelf. En ja, dat vind ik gewoon even balen. Ik keek er zó naar uit.

Ik doe mijn werk graag. Maar dit stelt mij even teleur omdat het raakt aan iets waar ik net meer van wou. Ruimte voor mezelf.

En toch, precies daarom

Deze tegenvaller maakt mijn intentie voor 2026 niet kleiner, maar groter. Urgenter. Nodiger. Dus dit is waar ik voor kies in 2026.

Bewust, koppig en met beide voeten op de grond:

Meer leven.
In mijn lijf.
Buiten.
En in alles wat mij energie geeft.

Dat is mijn richtlijn. Geen collage dit jaar. Geen schaar. Geen lijm.
Alleen een woord dat mij eraan herinnert: ik mag er ook zijn.

Misschien loopt 2026 niet zoals ik het voor mij zag. Misschien worden mijn vrije uurtjes nog eens herschikt, ingeperkt of opgeslokt door het leven zelf. Dat zal wel. Maar dit jaar wil ik dat niet zomaar laten gebeuren. Ik wil kiezen. Kiezen voor leven, telkens opnieuw, ook in het klein. Een wandeling in plaats van nog iets regelen. Een boek in plaats van mezelf wegcijferen. Een diepe ademhaling in plaats van “het komt straks wel”. Mijn woord voor 2026 hoeft mij niet te redden. Het moet mij alleen af en toe bij de schouders pakken en zeggen: hé, jij ook nog.

💬 Heb jij een intentie of woord van het jaar?

Onderstaande vragen helpen jou om je eigen woord van het jaar te vinden.

• Waar lekte jouw energie weg het afgelopen jaar en wat zegt dat over wat je te veel draagt?

• Wanneer voelde je je het meest jezelf in 2025? Wat deed je toen, waar was je, met wie?

• Wat deed je te weinig, maar gaf wel rust of goesting?

• Wanneer zei je “ja” terwijl je eigenlijk “later” tegen jezelf zei?

• Heb je nood aan meer zachtheid… of net aan meer vuur?

• Als 2026 één richting mocht hebben, welke zou dat dan zijn?

• Welk woord zou je helpen herinneren aan hoe je wilt leven (niet perfect, wel eerlijk)?

Misschien wordt het geen groots woord. Dat is oké. Als het maar van jou is.

Beantwoord deze e-mail, laat mij jouw antwoord weten in de comments of stuur mij een bericht. Ik hoor graag van je!

---