Misschien is dit het geheim van de lente
Niet alleen bloemen en zon, maar weer kleine dingen hebben om naar uit te kijken.
Er zijn periodes waarin het leven een beetje op de automatische piloot draait. Werk. Was. Boodschappen. Nog eens was. Kind ophalen. Avondeten. Repeat.
Niet dat daar iets mis mee is. Dat is het gewone leven. Maar soms voelt het ook een beetje… eentonig. Alsof de dagen te veel op elkaar lijken. Daarom heb ik iets nodig om naar uit te kijken.
Dat hoeven niet per se grote plannen te zijn. Gewoon kleine dingen op de kalender die aanduiden dat er iets leuks aankomt. Zoals een dagje pretpark, een namiddag naar de plaatselijke speeltuin, uiteten gaan, … of ‘s avonds even naar de bib, waar ik geniet van de stilte en rust terwijl ik alle boeken even voor mezelf heb.
Deze kleine vooruitzichten of pauzes werken verrassend goed tegen de sleur. En nu komt daar weer een hele reeks nieuwe vooruitzichten bij, want…
De lente staat voor de deur.
Niet alleen omdat ik begin april jarig ben (oh jee, 39 jaar! Ik overweeg nog om gewoon “dertig-en-een-beetje” te zeggen), maar vooral omdat de tussenseizoenen, lente en herfst, mijn absolute favorieten zijn.
Dit zijn de kleine dingen waar ik nu al naar uitkijk:
De dagen die weer langer worden.
De was die buiten kan wapperen in de wind.
Ramen die weer open kunnen met frisse lucht door het huis.
De zon die zich wat vaker laat zien.
Meer naar buiten gaan. Niet altijd voor grote wandelingen. Soms gewoon om onkruid te plukken in de tuin.
Een peuter die vastbesloten helpt in de tuin. Met een schopje. En een zeer eigen interpretatie van waar aarde eigenlijk hoort te liggen.
De eerste koffie in de tuin.
Overal lentebloemen zoals krokussen en narcissen die plots opduiken.
Voor de eerste keer dit jaar buitenshuis een ijsje eten.
De geur van vers gemaaid gras.
De eerste keer dat je de winterjas opbergt en denkt “tot volgend jaar”.
Een boek lezen buiten terwijl de zon net warm genoeg is.
De eerste picknick in de tuin waarbij je kind twee happen eet en daarna vooral mieren observeert.
…
Binnenshuis gebeurt er ook een kleine seizoenswisseling. De winterdecoratie verdwijnt weer in de doos en maakt plaats voor bloemen en frisse tinten.
En dan zijn er nog de kleine taferelen waar ik stiekem het meest van geniet.
Dochterlief die stenen verzamelt alsof het zeldzame schatten zijn en ze vervolgens trots rondrijdt in haar bolderkarretje.
Mijn vriend die ondertussen de tuin onder handen neemt met hulp van mij. Er verdwijnen stapels “materiaal” die al een tijd lagen te wachten op hun tweede leven (zink, oud ijzer, …). Zelfs een dubbelexemplaar van zijn oldtimer Toyota Celica, maar dan een wrakversie ervan, staat klaar om te worden opgeruimd.
Er wordt grond uitgehaald, opnieuw aangevuld met gebroken puin, boordstenen geplaatst, beregening voorzien, kabels zullen worden gelegd voor tuinverlichting, …
De serre zal waarschijnlijk pas in het najaar komen, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dat betekent dat er nog even tijd is om te dromen over tomatenplantjes, koffies in de ochtendzon en lange avonden in een tuin die langzaam tot leven komt.
Misschien is dat wel het echte geheim van de lente. Niet alleen dat alles opnieuw groeit, maar dat er weer dingen zijn om naar uit te kijken.
En soms helpt het om daar even bewust bij stil te staan. Gewoon een paar minuten nadenken over wat jou energie geeft deze lente.
Daarom maakte ik een lente reflectiepagina met enkele eenvoudige vragen. Om na te denken over kleine vooruitzichten, fijne lentemomenten en dingen waar je dankbaar voor bent.
💬 Ik ben benieuwd naar jou:
Waar kijk jij op dit moment naar uit?
Wat is jouw favoriete kleine lentemoment?
Heb jij ook zo’n simpel vooruitzicht dat een gewone week plots leuker maakt?
Ja heerlijk he?! Alle ramen open en Noa lekker veel buiten spelen. Veel buiten wandelen, heerlijk! Ik geniet er echt heel erg van dit weer.
Er is zoveel moois nu he, heerlijk al die kleur. Ik geniet van de magnolia.