Herfstmodus aan
Een les in loslaten, gebracht door een peuter met een kam en veel geduld.
De herfst is weer zo’n seizoen dat mij zachtjes bij de schouders neemt en zegt ‘Rustig, Myriam.’ Maar ik luister niet altijd even goed.
De voorbije weken liep ik te vaak op automatische piloot, van werk naar huishouden, van was naar boodschappenlijst. En ergens onderweg verloor ik mezelf in het moeten.
Tot een woensdag waarop alles even te veel was, en mijn dochter mij, zonder het te beseffen, precies liet zien wat ik nodig had.
Vertragen in oktober
De afgelopen twee weken zat ik te veel in de doe-modus. Ook al werk ik minder, de takenlijst in mijn hoofd bleef maar draaien. Ik wilde alles ‘nog snel even afwerken’ tot ik merkte dat ik zelf de enige was die daar nog in geloofde.
Woensdag, mijn vrije dag (lees: poetsdag met ambitie), had ik zó vol gepland dat we een uur later dan gewoonlijk aan tafel zaten en onze dochter haar dutje oversloeg. Ik was kortaf, moe, en vooral… streng voor mezelf. Terwijl niemand dat van mij vroeg.
De dag erna deed ik het anders. Ik nam wat van mijn overuren terug, liet het stof waar het lag en speelde met dochterlief. Zij koos het spel. Ik volgde. Of onderging… als ze weer eens beslist dat mijn haar een make-over verdient.
Zij helpt me vertragen. Herinnert me eraan dat niet alles ‘klaar’ moet zijn. Dat er in de herfst vooral niets mis is met even stilvallen.
De natuur is daar nu trouwens meester in.
Bomen laten los zonder schuldgevoel. Ze twijfelen niet of ze die bladeren nog even moeten vasthouden ‘voor het geval dat’. Ze laten gewoon los, met flair, in hun mooiste kleuren nog wel.
En wat doen wij?
We proberen die vallende bladeren in te halen met een stoffer. We vegen ze bij elkaar, maken lijstjes, vullen agenda’s, plannen alvast december. Terwijl de herfst eigenlijk roept: adem eens uit, mens.
Misschien is dat ook waarom ik dit seizoen zo graag heb.
Het is de tijd van zachte truien, van warme soep of een stoofschotel die uren pruttelt, van boeken onder een deken, van niet moeten maar mogen.
Een kleine oefening voor jou (en mij)
Plan dit weekend niets nuttigs.
Maak soep zonder recept.
Wandel zonder doel.
Doe iets omdat het leuk is, niet omdat het moet.
Misschien is dat uiteindelijk wat de herfst ons probeert te leren.
Dat schoonheid niet zit in alles wat we afvinken, maar in wat we durven laten liggen.
En dat een uur haar laten kammen door een peuter soms zinvoller is dan een hele takenlijst. Laat het waaien. Laat het vallen. Laat het even zijn. 🍂
💬 En jij?
Wat mag jij deze herfst loslaten om weer ruimte te maken voor rust?
Stuur mij een bericht of laat een reactie achter in de comments. Ik hoor graag van je!
![Herfstmagie: vertragen, genieten en mijn herfstlijstje [+ update]](https://substackcdn.com/image/fetch/$s_!kvoE!,w_140,h_140,c_fill,f_webp,q_auto:good,fl_progressive:steep,g_auto/https%3A%2F%2Fsubstack-post-media.s3.amazonaws.com%2Fpublic%2Fimages%2F8b9c52f7-78fc-40ff-8d50-dad76dfff2f1_1000x560.jpeg)
Bedankt voor de reminder!
‘Laat het waaien. Laat het vallen.’ Wat omschrijf je dat mooi!!